"Bóg przeznaczył ziemię

wraz ze wszystkim,

co się na niej znajduje,

na użytek wszystkich ludzi

i narodów".

 

 

Boże, wszechmocny jesteś,

Potężny i wielki…

A równocześnie tak nam bliski, dobry, hojny.

Nieustannie zapraszasz swe dzieci

do odkrywania i uprzystępniania innym

skarbów świata...

„Do otwierania dróg,

wiodących poprzez wzajemną pomoc,

pogłębienie wiedzy, poszerzenie serca,

do życia bardziej braterskiego

w powszechnej wspólnocie ludzi.

 

* * *

Rozkazujesz wciąż na nowo

wszechstronne czynienie sobie ziemi poddaną.

Chcesz, byśmy tym działaniem

wyrażali naszą miłość ku Tobie,

do której ciągle nas wzywasz,

bo wiesz, że ona jest koniecznym warunkiem

naszego szczęścia prawdziwego.

Dzięki Ci, Boże, że jesteś dobrym ojcem,

który zostawia dzieciom radość samodzielnego

odkrywania skarbów Twej mądrości i miłości...

ks. Leon Walaszek

Ziemia jest dla nas

ŻYCIE JEST DAREM BOŻYM – ŻYJ DLA JEGO CHWAŁY!

Błogosławiony ten, kto mnie słucha, kto co dzień u drzwi moich czeka, by czuwać u progu mej bramy, bo kto mnie znajdzie, ten znajdzie życie i uzyska łaskę u Pana. Prz 8, 34-35

* * *

Nasze życie jest zależne od Boga i należy do świata wykraczającego poza porządek materialny oraz intelektualny. David Foster OSB

Fakt podstawowy, że jesteśmy życiem, które chce żyć – uświadamiamy sobie w każdym momencie naszego istnienia. Albert Schweitzer

Historia uczy nas, że na przestrzeni całego świadomego życia ludzkości problem istoty życia był jednym z głównych placów boju zaciętej walki ideologicznej, toczącej się między dwoma nieprzejednanymi obozami filozoficznymi – idealizmem i materializmem. Aleksandr Oparin

W życiu nie chodzi o szczęście, lecz o dobre życie. Barbara Skarga

Życie jest pościgiem za czymś, co chcielibyśmy ścigać w nieskończoność. Stefan Kisielewski

W gruncie rzeczy życie jest piękne właśnie dlatego, bo nie zależy wyłącznie od ciebie. Federico Moccia

Od urodzenia do śmierci żyjemy w stanie oczekiwania. Wiesław Myśliwski

Wszyscy żyjemy na tym świecie, po którym ręka w rękę kroczą: dobro i zło, grzech i niewinność. Zamknąć oczy na jedną jego połowę, by żyć w spokoju i bezpieczeństwie – to jakbyśmy chcieli dla większej pewności wędrować z zamkniętymi oczami wśród urwisk i przepaści. Oscar Wilde

Żyjmy tak, aby nasze całe postępowanie podobało się Bogu. o. Ludwik Wrodarczyk OMI

Życie pisze najbardziej oryginalne, najbardziej komiczne, a jednocześnie najbardziej dramatyczne scenariusze. Wisława Szymborska

Monotonia cichego życia pobudza umysł do twórczości. Albert Einstein

 «  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  [19]  20  21  22  23  24  25  » 

Powrót

 

 

Dziedzictwo stworzenia

należy

do całej ludzkości

Człowiek słusznie sądzi, że uczestnicząc w świetle Bożej myśli góruje swym rozumem nad światem rzeczy. Na przestrzeni wieków, dzięki pilnemu ćwiczeniu swego twórczego ducha, postąpił niewątpliwie w naukach doświadczalnych, w umiejętnościach technicznych i w sztukach wyzwolonych. W naszych czasach zaś doszedł do wybitnych osiągnięć, zwłaszcza w badaniu i podporządkowaniu sobie świata materialnego. Zawsze jednak szukał prawdy głębszej i znajdował ją. Umysł bowiem nie jest zacieśniony do samych zjawisk, lecz może z prawdziwą pewnością ująć rzeczywistość poznawalną, mimo że w następstwie grzechu jest częściowo przyciemniony i osłabiony. Na koniec natura intelektualna osoby ludzkiej udoskonala się i powinna doznać udoskonalenia przez mądrość, która umysł człowieka łagodnie pociąga ku poszukiwaniu i umiłowaniu tego, co prawdziwe i dobre. Przepojony nią człowiek dochodzi poprzez rzeczy widzialne do niewidzialnych. Epoka nasza bardziej niż czasy ubiegłe potrzebuje takiej mądrości, która by wszelkie rzeczy nowe, jakie człowiek odkrywa, czyniła bardziej ludzkimi. Przyszłym losom świata grozi bowiem niebezpieczeństwo, jeśli ludzie nie staną się mądrzejsi. A zaznaczyć jeszcze trzeba, że liczne narody mniej zasobne ekonomicznie, a bogatsze w mądrość mogą innym przynieść niezwykle wiele pożytku. Dzięki darowi Ducha Świętego dochodzi człowiek przez wiarę do kontemplacji i pojmowania tajemnicy planu Bożego.
Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym GAUDIUM ET SPES
15

 

Bóg troszczący się po ojcowsku o wszystko chciał, by wszyscy ludzie tworzyli jedną rodzinę i odnosili się wzajemnie do siebie w duchu braterskim.

Wszyscy bowiem, stworzeni na obraz Boga, który "z jednego uczynił cały rodzaj ludzki, aby zamieszkał cały obszar ziemi" (Dz 17,26),

powołani są do jednego i tego samego celu, to jest do Boga samego.

Dlatego to miłość Boga i bliźniego jest pierwszym i największym przykazaniem.

Pismo święte zaś poucza nas, że miłości Boga nie można odłączyć od miłości bliźniego, bo: "jeśli jest inne jakie przykazanie, w tym słowie się zamyka: będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego... przeto doskonałym wypełnieniem prawa jest miłość" (Rz 13,9-10; por. 1 J 4,20). Że jest to rzeczą bardzo wielkiej wagi, dowodzi fakt,że ludzie z każdym dniem są coraz bardziej od siebie zależni, a świat w coraz wyższym stopniu jest zjednoczony.

Kiedy Pan Jezus modli się do Ojca, aby "wszyscy byli jedno... jako i my jedno jesteśmy" (J 17,21-22), otwierając przed rozumem ludzkim niedostępne perspektywy, daje znać o pewnym podobieństwie między jednością osób boskich a jednością synów Bożych zespolonych w prawdzie i miłości. To podobieństwo ukazuje, że człowiek będąc jedynym na ziemi stworzeniem, którego Bóg chciał dla niego samego, nie może odnaleźć się w pełni inaczejjak tylko poprzez bezinteresowny dar z siebie samego.

Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym GAUDIUM ET SPES 24

 

Nie można także prywatnemu posiadaniu przeciwstawiać prawdy, że Bóg całemu rodzajowi ludzkiemu dał ziemię do używania i do wykorzystywania.

Jeśli się bowiem mówi, że Bóg dał ziemię całemu rodzajowi ludzkiemu, to nie należy tego rozumieć w ten sposób, jakoby Bóg chciał, by wszyscy ludzie razem i bez różnicy byli jej właścicielami, ale znaczy to, że nikomu nie wyznaczył części do posiadania, określenie zaś własności poszczególnych jednostek zostawił przemyślności ludzi i urządzeniom narodów.

Zresztą, jakkolwiek podzielona między prywatne osoby ziemia, nie przestaje służyć wspólnemu użytkowi wszystkich;

nie ma bowiem takiego człowieka, który by nie żył z płodów roli.

Kto nie posiada własności żadnej, brak ten wyrównuje pracą, tak że słusznie można powiedzieć, iż powszechnym sposobem zdobywania środków do życia i utrzymania jest praca, czy to na własnej rozwijana ziemi, czy w jakimś rzemiośle, które daje zapłatę, pochodzącą ostatecznie

z owoców ziemi i zdolną do wymiany na owoce ziemi.

I to również dowodzi, że prywatny sposób posiadania odpowiada naturze.

Tych bowiem dóbr, których potrzeba do utrzymania a szczególnie do udoskonalenia życia, ziemia dostarcza wprawdzie w obfitości;

nie mogłaby ich jednak dostarczyć bez uprawy i bez opieki ludzkiej.

Przygotowując sobie dobra naturalne przy pomocy przemyślności rozumu i przy pomocy sił cielesnych, przyswaja sobie tym samym człowiek tę część przyrody, którą sam uprawił i na której jak gdyby kształt swej osobowości wyciśnięty zostawił; skutkiem tego najzupełniej jest słusznym, by tę część przyrody posiadał jako własną i by nikomu nie było wolno naruszać jego do niej prawa.

z Encykliki Rerum novarum; papież Leon XIII

 

...Człowiek wchodzi w ten sposób w związek pokrewieństwa z innymi stworzeniami: jest powołany do ich używania, do zajmowania się nimi oraz,

wciąż według opisu Księgi Rodzaju (2,15), zostaje umieszczony w ogrodzie, aby go uprawiał i doglądał, ponad wszystkimi innymi istotami, oddanymi przez Boga pod jego władanie (por. tamże, 1, 25-26).

Ale równocześnie człowiek ma pozostać poddanym woli Boga, który mu zakreśla granice używania i panowania nad rzeczami (por. tamże, 2,16-17), podobnie jak obiecuje mu nieśmiertelność (por. tamże, 2, 9; Mdr 2, 23).

Człowiek więc, będąc obrazem Boga, ma również prawdziwe z Nim pokrewieństwo.

Zgodnie z tym nauczaniem rozwój nie może polegać tylko na użyciu, na władaniu i na nieograniczonym posiadaniu rzeczy stworzonych i wytworów przemysłu, ale nade wszystko na podporządkowaniu posiadania, panowania i użycia podobieństwa człowieka do Boga oraz jego powołaniu do nieśmiertelności.

Oto transcendentna rzeczywistość istoty ludzkiej, w której od początku uczestniczy on jako "dwoje: mężczyzna i kobieta (por. Rdz 1, 27),

jest więc ze swej natury istotą społeczną.

Z Encykliki o sprawach społecznych Sollicitudo Rei Socialis; św. Jan Paweł II

 

Wszystkie dobra na powierzchni ziemi,

są stworzone dla człowieka,

ażeby mu pomóc w osiągnięciu celu,

dla którego został stworzony.

św. Ignacy

Człowiek zawsze starał się swoją pracą i pomysłowością rozwijać swoje życie; dziś zaś, zwłaszcza dzięki wiedzy i technice, rozszerzył swoje panowanie i wciąż je rozszerza na całą prawie naturę. I tak głównie dzięki zwiększonym środkom różnorakiego kontaktu między narodami rodzina ludzka stopniowo uświadomiła sobie i stworzyła jedną na całym świecie wspólnotę. Dzięki temu człowiek wytwarza sobie dziś własnym trudem wiele dóbr, których przedtem oczekiwał przede wszystkim od sił wyższych.W obliczu tego ogromnego wysiłku, ogarniającego już cały rodzaj ludzki, budzą się wśród ludzi pytania: jaki jest sens i jaka wartość tych wysiłków? Jak należy używać tych wszystkich rzeczy? Do jakiego celu zmierzają wysiłki czy to poszczególnych ludzi, czy ich społeczności? Kościół strzegący depozytu słowa Bożego, z którego bierze zasady religijnego i moralnego porządku, nie zawsze mając na poczekaniu odpowiedź na poszczególne zagadnienia, pragnie światło Objawienia łączyć z doświadczeniem wszystkich ludzi, żeby oświetlać drogę, na jaką świeżo wkroczyła ludzkość….

Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym GAUDIUM ET SPES 33  

 

 …Człowiek bowiem, stworzony na obraz Boga, otrzymał zlecenie, aby rządził światem w sprawiedliwości i świętości, podporządkowując sobie ziemię ze wszystkim, co w niej jest, oraz żeby, uznając Boga Stwórcą wszystkiego, odnosił do Niego siebie samego i wszystkie rzeczy, tak aby przez poddanie człowiekowi wszystkiego przedziwne było po całej ziemi imię Boże.Dotyczy to także zwykłych codziennych zajęć. Mężczyźni bowiem i kobiety, którzy zdobywając środki na utrzymanie własne i rodziny tak wykonują swoje przedsięwzięcia, by należycie służyć społeczeństwu, mogą słusznie uważać, że swoją pracą rozwijają dzieło Stwórcy, zaradzają potrzebom swoich braci i osobistym wkładem przyczyniają się do tego, by w historii spełniał się zamysł Boży. Tym bardziej chrześcijanie nie sądzą, jakoby dzieła zrodzone przez pomysłowość i sprawność ludzi przeciwstawiały się potędze Boga, a stworzenie rozumne stawało się jak gdyby współzawodnikiem Stwórcy; przeciwnie, są oni przekonani, że zwycięstwa rodzaju ludzkiego są oznaką wielkości Boga i owocem niewypowiedzianego Jego planu. Im zaś bardziej potęga ludzi rośnie, tym szerzej sięga odpowiedzialność zarówno jednostek, jak i społeczeństw. Stąd okazuje się, że nauka chrześcijańska nie odwraca człowieka od budowania świata i nie zachęca go do zaniedbywania dobra bliźnich, lecz raczej silniej wiąże go obowiązkiem wypełniania tych rzeczy.

Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym GAUDIUM ET SPES 34

Przyjrzałem się z bliska większości systemów filozoficznych i przekonałem się naocznie, iż żaden z nich rozwinąć się nie może bez zasadniczego pojęcia o Bogu… Boże, który stworzyłeś świat i człowieka, naucz nas badać dzieła Twoje tak,  byśmy nad ziemią zapanować mogli, by rozum nasz w służbie Twojej się wzmocnił.

Boże Wszechmocny, który stworzyłeś człowieka na swe podobieństwo i uczyniłeś go duszą żywą, by mógł Cię poszukiwać i panować nad wszelkim stworzeniem, ucz nas badać dzieła rąk Twoich, byśmy mogli poddać sobie ziemię i wzmocnij nasz umysł, by Ci służył, byśmy mogli przyjąć Twe błogosławione Słowo, byśmy mogli uwierzyć w Tego, którego posłałeś, by dał nam wiedzę o zbawieniu i przebaczeniu naszych grzechów. O wszystko to prosimy w imieniu Jezusa Chrystusa, Pana naszego. James Maxwell

 

Życie ludzkie i zadanie przekazywania go nie ograniczają się tylko do perspektyw doczesności i nie mogą tylko w niej samej znajdować swojego wymiaru i zrozumienia, lecz mają zawsze odniesienie do wiecznego przeznaczenia ludzkiego. Sobór Watykański II

 

Jesteśmy powołani

do współdziałania z Bogiem

do nadawania nowego kształtu ziemi

i ziemskim sprawom

 ... Jednak prawdziwym sensem początkowego nakazu Boga, jasno ukazanym w Księdze Rodzaju, nie było po prostu nadanie władzy, lecz raczej wezwanie do odpowiedzialności. Zresztą starożytni w swej mądrości uznawali, że przyroda nie jest do naszej dyspozycji jako , a Objawienie biblijne pozwoliło nam zrozumieć, że przyroda jest darem Stwórcy, który ustanowił jej wewnętrzne prawa, aby człowiek mógł czerpać z nich wskazania potrzebne do tego, by jej (por. Rdz 2, 15). Wszystko, co istnieje, należy do Boga, który powierzył to ludziom, ale nie po to, by decydowali samowolnie. I kiedy człowiek, zamiast odgrywać swoją rolę współpracownika Boga, zajmuje Jego miejsce, doprowadza do tego, że przyroda się buntuje, jest bowiem przez niego. Obowiązkiem zatem człowieka jest odpowiedzialne zarządzanie stworzeniem, doglądanie go i uprawianie… 

z Orędzia na Dzień Pokoju 2010, Benedykt XVI

  …Poszukiwanie sacrum nie pomniejsza wartości innych dziedzin ludzkich poszukiwań. Przeciwnie, umieszcza je w kontekście, który wzmaga ich znaczenie jako dróg odpowiedzialnego wypełniania naszego panowania nad stworzeniem. W Biblii czytamy, że po zakończeniu dzieła stworzenia Bóg pobłogosławił naszych pierwszych rodziców i rzekł do nich: ,,Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną" (Rdz 1,28). Powierzył nam zadanie badania i wykorzystywania tajemnic przyrody, by służyły wyższemu dobru. Co jest tym wyższym dobrem? W wierze chrześcijańskiej wyraża się ono jako umiłowanie Boga i naszego bliźniego. Tak więc angażujemy się w świat z całego serca i entuzjastycznie, mając jednak zawsze na względzie służbę wyższemu dobru, aby nie zniszczyć piękna stworzenia, wykorzystując je do celów egoistycznych. W ten sposób prawdziwa wiara religijna kieruje nas poza bieżącą użyteczność ku transcendencji. Przypomina nam o możliwości i konieczności nawrócenia moralnego, o obowiązku życia w pokoju z naszym bliźnim, o doniosłości zintegrowanego życia. Właściwie zrozumiane, przynosi ono oświecenie, oczyszcza nasze serca i jest natchnieniem do działań szlachetnych i wielkodusznych, z korzyścią dla całej rodziny ludzkiej. Pobudza nas to do pielęgnowania praktyki cnót oraz wychodzenia ku sobie nawzajem w miłości, z największym szacunkiem dla tradycji religijnych, różnych od naszych.

papież Benedykt XVI

 Wokół nas wiruje świat wartości różnego rodzaju,

świat boski, świat anielski, świat braterski, świat przyjazny,

a także świat nam wrogi, każdy dany przez Boga

dla naszego przebóstwienia, które jest naszym prawdziwym celem.

Chiara Lubich

 

… by być panem całego stworzenia, wszystkich naturalnych zasobów w naszym kraju rodzinnym; powinniśmy zdobyć je i wykorzystać dla dobra naszego, naszych dzieci i tych, którzy przyjdą po nas.

Nigdy nie możemy zrzucić tego obowiązku na kogoś innego.

My sami musimy być panami naszej ziemi,

naszych mórz i naszego nieba.

Wszystko to wymaga wielkiej pracy, ale tego oczekuje od nas Bóg.

 Oto co znaczy: być stworzonym na obraz Boży i być prawdziwym człowiekiem.

 



Trzeba, aby wszelkie bogactwo służyło

z miłością wspólnocie ludzkiej.

Marguerite Hoppenot

Wszelkie działania, które nie uwzględniają prawa Boga do swego dzieła, jak i prawa człowieka obdarowanego przez Stwórcę, sprzeciwiają się przykazaniu miłości i odrzucają Boga jako miłość. św. Jan Paweł II

 

... Umysłowość współczesna, może bardziej niż człowiek przeszłości, zdaje się sprzeciwiać Bogu miłosierdzia, a także dąży do tego, ażeby samą ideę miłosierdzia odsunąć na margines życia i odciąć od serca ludzkiego.

Samo słowo i pojęcie „miłosierdzie” jakby przeszkadzało człowiekowi, który poprzez nieznany przedtem rozwój nauki i techniki bardziej niż kiedykolwiek w dziejach stał się panem i uczynił sobie ziemię poddaną (por. Rdz 1, 28).

Owo „panowanie nad ziemią”, rozumiane nieraz jednostronniei powierzchownie, jakby nie pozostawiało miejsca dla miłosierdzia.

Możemy tutaj jednakże odwoływać się z pożytkiem do tego obrazu „sytuacji człowieka w świecie współczesnym”, jaki został nakreślony na początku Konstytucji Gaudium et spes.

Czytamy tam między innymi zdanie następujące:„W takim stanie rzeczy świat dzisiejszy okazuje się zarazem mocny i słaby, zdolny do najlepszego i do najgorszego; stoi bowiem przed nim otworem droga do wolności i do niewolnictwa, do postępu i cofania się, do braterstwa i nienawiści.

Poza tym człowiek staje się świadomy tego, że jego zadaniem jest pokierować należycie siłami, które sam wzbudził, a które mogą go zmiażdżyć lub też służyć mu... z Encykliki dives in Misericordia św. Jan Paweł II

 

My, chrześcijanie, powinniśmy być czujni, aby wszystkie dobre rzeczy dane światu przez Stwórcę, rozwijały się w służbie prawdy i dobra.

św. J. Escriva

Szacunek dla godności człowieka powinien być normą inspirującą wszelki postęp społeczny, ekonomiczny, kulturalny i naukowy.

abp Barrio

 Człowiek nie został stworzony, aby otrzymywać od Boga rozkazy, ale aby tworzyć razem z Nim, a zatem, aby być odpowiedzialnym za wszystko to, co się dzieje, jak też za to, co się nie dzieje. Zenta Marina

Jesteśmy tutaj jako gospodarze (...)ani nie niewolnicy, ani nie swawolnicy, lecz wolni i rozumiejący naturę ziemi.

ks. Józef Tischner

Ziemia dla człowieka

By uzasadnić słuszność swego egoizmu

Wymyślili ludzie – z naciskiem truizmu,

Że Bóg stworzył tę ziemię do ich dyspozycji

I ciągnie się ta wiara na prawach – tradycji.

Nie pomni jednak tego, że podporządkować

To znaczy w gruncie rzeczy – czymś się opiekować.

Opiekę zamienili w swoim zakłamaniu

Na coś, co jest ważniejsze w tym ich przekonaniu,

Na wyzysk wszechstronny tego, co istnieje

I tak się to ciągnie przez ludzkości dzieje...

Zwolna do przekonania teraz dochodzimy,

Że przy tej gospodarce – sami się zniszczymy.

Lecz trudno nam się wyrwać z tej krótkowzroczności

A to zadecyduje o losie ludzkości

Zniszczywszy przyrodę, zniszczymy z nią siebie.

Przez chciwość i egoizm – ludzkość się pogrzebie!!!

Tadeusz Walcher

Świat jest tak piękny, mądrze urządzony, nam na pożytek,

Tobie zaś na chwałę.

A człowiek niszczy pracy swojej plony i psuje Twoje dzieło doskonałe...

Naucz nas Boże, dobrze gospodarzyć na twym włodarstwie,

któreś nam powierzył

I daj Twój pokój, o którym świat marzy i który przyjdzie,

jeśli świat uwierzy. (z pieśni)

Święta

Sobota, XIX Tydzień zwykły Rok A, I Dzień powszedn

Liturgia słowa

Czytania:

  • Ewangelia:

Galeria

Wyszukiwanie