Bo dla nieśmiertelności Bóg stworzył człowieka

– uczynił go obrazem swej własnej wieczności

(Mdr 2,23)

 

 

 

 

Nasze życie staje się więc autentyczne,

 prawdziwe i wieczne,

 jeśli znamy Tego, który jest źródłem wszelkiego bytu

 i wszelkiego życia.

papież Benedykt XVI

Błogosław, duszo moja, Pana, i nie zapominaj o wszystkich Jego dobrodziejstwach!

CZY MYŚLISZ KIEDY W SERCA ZACHWYCIE - JAK WIELKIM CUDEM JEST W ŚWIECIE ŻYCIE?

Błogosławieni przez Pana posiądą ziemię, przeklęci przez Niego będą wyniszczeni. Pan umacnia kroki człowieka i w jego drodze ma upodobanie. A choćby upadł, to nie będzie leżał, bo rękę jego Pan podtrzymuje. Byłem dzieckiem i jestem już starcem, a nie widziałem sprawiedliwego w opuszczeniu ani potomstwa jego, by o chleb żebrało. Ps. 37,22-25

* * * * *

Człowiek jest tak zajęty zarabianiem na życie, że zapomina żyć. Margaret Fuler

Człowiek, który nie poczuł smaku swoich łez – nie jest prawdziwym człowiekiem. Wisława Szymborska

Dobry człowiek jest po prostu kimś, kogo życie jest dobre dla całego świata; człowiek dziki jest tym, kogo życie jest dla innych szkodliwe. Chang-Chao

Dobry człowiek różni się od Boga tylko czasem trwania. Seneka

Człowiek jest jak morze: ma swoje przypływy i odpływy. Henryk Sienkiewicz

Człowiek zbyt silny nie może otworzyć się na miłość, zamyka się w swojej sile jak w twierdzy. Nie potrafi się poddać. Anna Kamieńska

Człowiek jest językiem, na który trzeba przekładać Boga. Romano Guardini

Człowiek pozbawiony złych nawyków może mieć gorsze. Mark Twain

Jakie jest przeznaczenie człowieka? Być nim. Stanisław Jerzy Lec

Ludzkość stale kroczy naprzód, jednak człowiek pozostaje ten sam. Johann Wolfgang Goethe

....czymże jest człowiek w przyrodzie? Nicością wobec nieskończoności, wszystkim wobec nicości, pośrodkiem między niczym a wszystkim. Blaise Pascal

Źle czyni człowiek, jeśli poprzestaje na zadowoleniu z siebie i łatwo przyjmuje pochwałę ludzką. Ale również źle czyni, jeśli boi się krytyki i nagany. kard. Stefan Wyszyński

Człowiek rodzi się, kocha i umiera nie na próbę. św. Jan Paweł II

 «  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  [14]  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  » 

Powrót

 

 

 

Jakież wspaniałe przeznaczenie:

żyć zawsze Bogiem i z Bogiem,

aby być z Nim szczęśliwym w wieczności.
św. Jan Paweł II

Pismo święte uczy bowiem, że człowiek został stworzony "na obraz Boży", zdolny do poznania i miłowania swego Stwórcy, ustanowiony przez Niego panem wszystkich stworzeń ziemskich, aby rządził i posługiwał się nimi, dając chwałę Bogu. "Czym jest człowiek, że o nim pamiętasz? i czymże syn człowieczy, że się nim zajmujesz? Uczyniłeś go niewiele mniejszym od aniołów, chwałą i czcią go uwieńczyłeś i obdarzyłeś go władzą nad dziełami rąk Twoich. Położyłeś wszystko pod jego stopy" (Ps 8,5-7). Lecz Bóg nie stworzył człowieka samotnym: gdyż od początku "mężczyznę i niewiastę stworzył ich" (Rdz 1,27); a zespolenie ich stanowi pierwszą formę wspólnoty osób. Człowiek bowiem z głębi swej natury jest istotą społeczną, toteż bez stosunków z innymi ludźmi nie może ani żyć, ani rozwinąć swoich uzdolnień. Bóg przeto, jak znowu czytamy na świętych Kartach, widział "wszystko, co uczynił, a było bardzo dobre (Rz 1,31).
Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym
GAUDIUM ET SPES 12

Przedwieczny Ojciec, na skutek najzupełniej wolnego i tajemnego zmysłu swej mądrości i dobroci stworzył cały świat, a ludzi postanowił wynieść do uczestnictwa w życiu Bożym, nie opuścił też ludzi po ich upadku w Adamie, dając im nieustannie pomoce do zbawienia przez wzgląd na Chrystusa, Odkupiciela, "który jest obrazem Boga niewidzialnego, pierworodnym wszelkiego stworzenia" (Kol 1,15). Wszystkich zaś wybranych Ojciec przed wiekami "przewidział i przeznaczył, aby się stali podobni do Syna Jego, który miał być pierworodnym między wielu braćmi" (Rz 8,29). A wierzących w Chrystusa postanowił zgromadzić w Kościele świętym, który już od początku świata ukazany przez typy, cudownie przygotowany w historii narodu izraelskiego i w Starym Przymierzu, ustanowiony w czasach ostatecznych, objawiony został przez wylanie Ducha, a w końcu wieków osiągnie swe chwalebne dopełnienie...

Konstytucja dogmatyczna o Kościele  LUMEN GENTIUM 2

...Człowiek stanowiący jedność ciała i duszy skupia w sobie dzięki swej cielesnej naturze elementy świata materialnego, tak że przez niego dosięgają one swego szczytu i wznoszą głos w dobrowolnym chwaleniu Stwórcy. Nie wolno więc człowiekowi gardzić życiem ciała, lecz przeciwnie, winien on uważać ciało swoje, jako przez Boga stworzone i mające być wskrzeszone w dniu ostatecznym, za dobre i godne szacunku. Ale człowiek zraniony przez grzech doświadcza buntów ciała. Sama godność człowieka wymaga, aby wysławiał Boga w swoim ciele, a nie dozwalał, by ono wysługiwało się złym skłonnościom jego serca. Nie myli się człowiek, gdy uważa się za wyższego od rzeczy cielesnych, a nie tylko za cząstkę przyrody lub za anonimowy składnik społeczności państwowej. Albowiem tym, co zawiera jego wnętrze, przerasta człowiek cały świat rzeczy, a wraca do tych wewnętrznych głębi, gdy zwraca się do swego serca, gdzie oczekuje go Bóg, który bada serce, i gdzie on sam pod okiem Boga decyduje o własnym losie. Tak więc uznając w sobie duszę duchową i nieśmiertelną, nie daje się zwieść ułudną fikcją wypływającą z fizycznych tylko i społecznych warunków, lecz przeciwnie, dosięga samej prawdziwej istoty rzeczy.

Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym GAUDIUM ET SPES 14

...Osobliwą rację godności ludzkiej stanowi powołanie człowieka do uczestniczenia w życiu Boga. Człowiek już od swego początku zapraszany jest do rozmowy z Bogiem: istnieje bowiem tylko dlatego, że Bóg stworzył go z miłości i wciąż z miłości zachowuje, a żyje w pełni wedle prawdy, gdy dobrowolnie uznaje ową miłość i powierza się swemu Stwórcy.
Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym GAUDIUM ET SPES 19

Bóg, przez Słowo stwarzając wszystko i zachowując (por. J 1,3), daje ludziom poprzez rzeczy stworzone trwałe świadectwo o sobie (por. Rz 1,19-20): a chcąc otworzyć drogę do zbawienia nadziemskiego, objawił ponadto siebie samego pierwszym rodzicom zaraz na początku.
Po ich zaś upadku wzbudził w nich nadzieję zbawienia
przez obietnicę odkupienia (por. Rdz 3,15), i bez przerwy troszczył się o rodzaj ludzki, aby wszystkim, którzy przez wytrwanie w dobrym szukają zbawienia, dać żywot wieczny (por. Rz 2,6-7).
Konstytucja dogmatyczna o Objawieniu Bożym DEI VERUM

  Piękno wszechświata: Porządek i harmoniaświata stworzonego wynikają z różnorodności bytów oraz związków, jakie istnieją między nimi. Człowiek odkrywa je stopniowo jako prawa natury. Budzą one podziw uczonych. Piękno stworzenia jest odbiciem nieskończonego piękna Stwórcy.
Powinno ono budzić szacunek i zachęcać do poddania
Bogu rozumu i woli człowieka. (
KKK 341)
Hierarchia stworzeń jest wyrażona przez porządek"sześciu dni", który przechodzi od tego, co mniej doskonałe, do tego, co bardziej doskonałe.

Bóg kocha wszystkie swoje stworzenia (Por. Ps 145, 9) troszczy się o wszystkie, nawet o wróble.

Niemniej Jezus mówi: "Jesteście ważniejsi niż wiele wróbli" (Łk 12, 7), a także: "O ileż ważniejszy jest człowiek niż owca!" (Mt 12,12). (KKK 342)

 Człowiek jest szczytem dzieła stworzenia. Opis natchniony wyraża tę prawdę, wyraźnie oddzielając stworzenie człowieka od stworzenia innych stworzeń (Por. Rdz 1, 26). (KKK 343)

Istnieje solidarność między wszystkimi stworzeniami, wynikająca z faktu, że wszystkie one mają tego samego Stwórcę i wszystkie są skierowane ku Jego chwałę.

(KKK 344). z Katechizmu Kościoła Katolickiego

Czyż nie jest prawdą, że u źródeł tego, co w sensie kosmicznym nazywamy „przyrodą”, jest „plan miłości i prawdy”?

Świat „nie powstał w wyniku jakiejś konieczności, ślepego przeznaczenia czy przypadku (...) pochodzi z wolnej woli Boga, który chciał dać stworzeniom uczestnictwo w swoim bycie, w swojej mądrości i dobroci”(9).

Księga Rodzaju na pierwszych stronicach ukazuje nam mądry projekt kosmosu, który jest owocem myśli Boga. Na głównym miejscu są w nim mężczyzna i kobieta, stworzeni na obraz i podobieństwo Stwórcy, by „zaludnili ziemię” i „panowali” nad nią jako ”rządcy” samego Boga (por. Rdz 1, 28). Benedykt XVI

Człowiek istota wyjątkowa, wyjątkowość to podobieństwo do Boga.

W centrum całego stworzenia Bóg umieścił nas, ludzi, i obdarzył niezbywalną ludzką godnością. Choć posiadamy wiele cech wspólnych z innymi istotami żywymi, wszechmogący Bóg dokonał dla nas czegoś więcej i dał nam nieśmiertelną duszę – źródło samoświadomości i wolności, która czyni nas podobnymi Bogu i na Jego obraz (por. Rdz l, 26-31; 2, 7).

Wyróżnieni owym podobieństwem, zostaliśmy umieszczeni przez Boga w świecie po to, byśmy z Nim współpracowali na rzecz coraz pełniejszego urzeczywistnienia się Bożego planu stworzenia.

Człowiek ma konkretne zadanie wobec stworzenia. Świadomość istnienia więzi między Bogiem a ludzkością nadaje pełniejszy sens znaczeniu więzi pomiędzy ludźmi a środowiskiem naturalnym, które – jako dzieło Boga – zostało nam powierzone, byśmy go strzegli z mądrością i miłością (por. Rdz l, 28)....

Wspólna deklaracja Papieża Jana Pawła II i Patriarchy Bartłomieja I

 Ponieważ wszyscy ludzie posiadający duszę rozumną

i stworzeni na obraz Boga mają tę samą naturę i ten sam początek,

a odkupieni przez Chrystusa cieszą się tym samym powołaniem

 i przeznaczeniem, należy coraz bardziej uznawać podstawową równość między wszystkimi. Rzecz jasna, nie wszyscy ludzie są równi pod względem różnych swoich możliwości fizycznych oraz różnorakości sił intelektualnych i moralnych.

Należy jednak przezwyciężyć i usuwać wszelką formę dyskryminacji odnośnie do podstawowych praw osoby ludzkiej, czy to dyskryminacji społecznej, czy kulturalnej, czy też ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, pozycję społeczną, język lub religię, ponieważ sprzeciwia się ona zamysłowi Bożemu".

Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym GAUDIUM ET SPES 29

Tak jak Bóg stworzył ludzi nie do życia w odosobnieniu, lecz do wytworzenia społeczności, tak też Jemu

"podobało się uświęcać i zbawiać ludzi nie pojedynczo", z wykluczeniem wszelkiej wzajemnej między nimi więzi, lecz uczynić z nich lud, który by Go poznawał

w prawdzie i zbożnie Mu służył.

Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym GAUDIUM ET SPES 32

 

 Człowiek, stanowiący jedność ciała i duszy,

skupia w sobie, dzięki swej cielesnej naturze elementy świata materialnego, tak że przez niego dosięga ono swego szczytu i wznoszą głos w dobrowolnym chwaleniu Stwórcy.

Nie wolno więc człowiekowi gardzić życiem ciała, lecz przeciwnie, powinien on uważać ciało swoje, jako przez Boga stworzone i mające być wskrzeszone w dniu ostatecznym,za dobre i godne szacunku.

Sobór Watykański II

 

...Harmonia stworzenia odzwierciedlała bowiem wewnętrzną doskonałość Stwórcy. Na końcu uczynił Bóg człowieka. Uczynił go na obraz i podobieństwo swoje.  Jemu zawierzył całą wspaniałość świata, aby ciesząc się nim i korzystając z jego dóbr, w sposób wolny i rozumny twórczo współpracował w doskonaleniu Bożego dzieła. I mówi Pismo, że wtedy Bóg widział, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre (Rdz 1, 31)...

Z homilii św. Jana Pawła II

 Życie w wierze Kościoła, obejmuje nie tylko dziedzinę wrażeń i uczuć, a być może także i obowiązków moralnych. Obejmuje człowieka w jego integralności, od jego początków a także w perspektywie wieczności. Tylko dlatego, że stworzenie należy do Boga, możemy zawierzyć Mu całkowicie. I tylko dlatego, że On jest Stwórcą,może obdarzyć nas życiem na wieki. Radość z powodu stworzenia, wdzięczność za stworzenie i odpowiedzialność za nie łączą się ze sobą.

papież Benedykt XVI

 Jesteśmy ludźmi, możemy – i powinniśmy – radować się wszystkim, co w człowieku dobre. Sprawnością, siłą i pięknem naszego ciała, naszym poznaniem i naszą twórczością, ludźmi, których kochamy, każdym źdźbłem szlachetności i dobra, które nasza miłość w nich dojrzy. Możemy się radować przyrodą, nauką, techniką, miastem i wsią, wdziękiem jaskółki i ewolucjami szybowca, książką i teatralnym przedstawieniem, samotną wycieczką i życiem gromady, szybkością motocykla i kajakową włóczęgą – najdrobniejszym dobrem, które posiadamy lub które posiadają kochani przez nas ludzie. Antoni Gołubiew - Listy do Przyjaciela

 Według niemal zgodnej opinii wierzących i niewierzących wszystko, co jest na ziemi, powinno być odnoszone do człowieka jako do jego centrum i punktu szczytowego wszelkiego istnienia.

Sobór Watykański II

Aby korzystać ze swojej wolności, człowiek musi zatem wyjść poza perspektywę relatywistyczną i poznać prawdę o samym sobie oraz prawdę na temat dobra i zła. W swoim sumieniu człowiek odkrywa prawo, którego nie stanowi sobie sam, ale któremu musi być posłuszny, a którego głos nawołuje go do miłowania i do czynienia dobra oraz unikania zła, do brania odpowiedzialności za czynione dobro i popełniane zło (5). Dlatego korzystanie z wolności jest ściśle związane z naturalnym prawem moralnym, które ma charakter uniwersalny, wyraża godność każdego człowieka, stanowi fundament jego podstawowych praw i obowiązków, a zatem, w ostatecznym rozrachunku, sprawiedliwego i pokojowego współżycia między osobami.

Papież Benedykt XVI

 Człowiek nie może stracić poczucia tego długu, który tylko on jeden spośród ziemskich istot może rozpoznać i spłacić jako stworzenie uczynione na obraz i podobieństwo Boga.

św. Jan Paweł II

Każdy człowiek, każdy naród, każda kultura i cywilizacja mają swoją rolę do wypełnienia i swoje miejsce w tajemniczym planie Boga i powszechnej historii zbawienia.

św. Jan Paweł II

 

 Wolność religijna stanowi samo serce praw człowieka.

Każdy człowiek jest zobowiązany iść w każdej okoliczności za głosem własnego sumienia i nie może być zmuszany do działania wbrew niemu.

Nie wolno nikogo nakłaniać siłą do przyjęcia określonej religii, bez względu na okoliczności i motywacje.

św. Jan Paweł II

 

Stosowanie przemocy w imię wyznawanej wiary jest wypaczeniem zasad głoszonych przez największe religie świata.

Przemoc nigdy nie znajduje rzeczywistego uzasadnienia w religii ani nie pobudza autentycznych uczuć religijnych.

św. Jan Paweł II

Człowiek nierzadko żyje tak, jakby Boga nie było, a nawet stawia samego siebie na Jego miejscu. Uzurpuje sobie prawo Stwórcy do ingerowania w tajemnicę życia ludzkiego. Usiłuje decydować o jego zaistnieniu, wyznaczać jego kształt przez manipulacje genetyczne i w końcu określać granicę śmierci.

św. Jan Paweł II

Święta

Niedziela, XVI Tydzień zwykły Rok A, I Szesnasta Nied

Liturgia słowa

Czytania:

  • Ewangelia:

Galeria

Wyszukiwanie