NA SETNĄ ROCZNICĘ ŚMIERCI

     ŚWIĘTEJ TERESY OD DZIECIĄTKA JEZUS

 

 

 

 Sto lat temu, 30 września 1897 roku, w murach klauzurowego karmelitańskiego klasztoru w Lisieux, zmarła siostra Teresa od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza.

Kim była ta święta?

Teresa Martin urodziła się 2 stycznia 1873 roku w Normandii, w rodzinie Ludwika i Zelii Martin.

W wieku 15 lat wstąpiła do Karmelu w Lisieux, gdzie były już dwie starsze jej siostry, Paulina i Maria. Teresa ofiarowuje swe młode życie Bogu, wiedziona pragnieniem zbawienia dusz ludzi zagubionych oraz w intencji kapłanów.
W klasztorze przeżyła 9 lat. Wiodła tam życie ukryte i proste. Jej duchowość jest nacechowana dziecięcym zaufaniem do Boga oraz bezgraniczną ufnością i miłością do Chrystusa.

W swoim życiu odkryła prawdę, że sama jest zbyt słaba, aby o własnych siłach osiągnąć doskonałość. Mówiła: „Niepodobna mi stać się wielką, powinnam się znosić taką, jaką jestem, ze wszystkimi swymi niedoskonałościami. Chcę jednak znaleźć sposób dostania się do nieba, jakąś małą drogę, prostą i bardzo krótką”.

Odnalazła „Małą drogę duchowego dziecięctwa”.

Teresa proponuje wszystkim ludziom drogę prostą, opartą na głębokim odczytaniu Ewangelii. Pierwszym krokiem na tej drodze jest uznanie własnej małości, zaparcie się siebie, aby móc potem stać się bezinteresownym darem dla Boga i bliźnich. Cała trudność „Małej drogi” polega na tym, że trzeba pokonać własny egoizm, wyrzec się pychy w spojrzeniu na siebie i swe możliwości. Piękno zaś proponowanej przez Teresę duchowości polega na tym, że ukazuje ona wielkość ojcowskiej miłości Boga.

Zgłębiając dary otrzymane od Boga Teresa odkryła swoje miejsce w Kościele. W Nim pragnęła być miłością. To pragnienie wiernie realizowała poprzez całe swoje życie w Karmelu. Stąd jej postawę cechuje miłość i oddanie Bogu i Kościołowi.

W roku 1925 została ogłoszona świętą, a 19 października 1997 roku, Ojciec Święty Jan Paweł II ogłosił ją Doktorem Kościoła.

Jakie przesłanie kieruje Teresa od Dzieciątka Jezus dziś do współczesnego Kościoła?

Proponuje na nowo odczytać ewangeliczny ideał dziecięctwa Bożego i wejść na „Małą drogę”, czyli bezgranicznie zaufać Bogu jako Ojcu.

 

Na środku stoi stół, pięć krzeseł.

Na stole: klepsydra, lampa naftowa

i Pismo święte.

 

Słychać cichą melodię pieśni pt.
      „W Karmelu cichej celi”.

ŚPIEW:

W Karmelu cichej celi

Zakwitnął cudny kwiat,

którego śnieżnej bieli,

nie splamił nigdy świat.

 

Ref. Tereso ukochana, Jezusa kwiecie Ty,

Daj niechaj niebios Pana, kochamy tak, jak Ty.   2x

Na scenę wychodzi Anioł ubrany na biało .

Anioł - dzień 9 kwietnia 1888 roku złotymi zgłoskami zapisał się w dziejach Karmelu. Bo oto dziewczę

wskazuje na wchodzącą z Ojcem Teresę Martin,

ubraną w białą lub błękitną suknię i kapelusz,

w ręku trzyma bukiet białych róż.

Siadają przy stole.

piętnastoletnie czyste i niewinne – dziś wstąpiło w te progi. I chociaż będzie tu wieść życie ciche i ukryte, nikomu nie znane, kiedyś zakwitnie cudną aureolą świętości i zrzucać będzie z nieba róże łask Jezusowych.

Anioł podchodzi do Teresy, kładzie rękę na jej ramieniu i mówi dalej

Dziś cierpienie, wyrzeczenie i krzyż z radością dla Boga znoszone, będą tego dziecka udziałem, a po latach, na skrzydłach kornej pieśni rozmodlonych tłumów, popłynie do Niej pieśń wspaniała.        

Anioł włącza się w śpiew

 

ŚPIEW: W Karmelu cichej celi

Zakwitnął cudny kwiat,

którego śnieżnej bieli,

nie splamił nigdy świat.

Ref. Tereso ukochana, Jezusa kwiecie Ty,

Daj niechaj niebios Pana, kochamy tak, jak Ty.   2x

Pokory znałaś wdzięki,

Maleńką chciałaś być.

wśród największej męki

Dla Boga tylko żyć.

Ref. Tereso ukochana, Jezusa kwiecie Ty,

Daj niechaj niebios Pana, kochamy tak, jak Ty.   2x

 

Na scenę wchodzi duch ciemności.

Niecierpliwie nadsłuchuje nadchodzących z oddali śpiewów.

Zauważa Anioła

 Anioł zwracając się do ducha ciemności mówi:

słyszysz duchu ciemności korną pieśń ludu, do Boga płynącą ku czci tej świętej dzieweczki? Czy widzisz te krocie róż łask Jezusowych spadające z Jej rąk na biedną ziemię? Patrz! I upadnij przed czystością i mocą przyszłej świętej!

Duch ciemności (zdenerwowany)

Och te róże łask! Przeklęte róże! Widzę je, widzę – zalewają cały świat! Mienią się tęczą barw i płyną – płyną do wszystkich serc!

Zniecierpliwiony usuwa się na dalszy plan

Aniołstoi przy Teresie trzymając rękę na jej ramieniu mówi:

Jej róże jak szkarłat czerwone, a z ich kwiatu wyrasta miłość; Jej róże, białe, jak śnieg. Z nich hart ducha i moc płynie! A listki zielone niosą ludzkości zapowiedź nadziei na wieczność szczęśliwą!

Duch ciemności  (zdenerwowany)

Och te róże! Róże łaski niosące, one ofiary piekłu wydzierają, bo laski miłości niosą, a piekło miłości nie lubi! O! Jak ja tej dziewczyny się boję! Ona zabiera mi dusze! Musi zginąć wpierw nim swego dzieła dokona!

Podbiega ze złością do Teresy i zamierza się na nią.

Anioł wyciąga rękę w obronie

Nie! Nie dotkniesz jej duchu ciemności! Z jej czystości płynie moc, której ty nie zwyciężysz mocą szatańską. O drżyj piekło i drżyjcie szatany przed różami świętej.

Anioł zostaje na scenie, a zły duch wycofuje się do tyłu

Teresa  spogląda z miłością na krzyż, który trzyma w ręku tuląc go do siebie.

Zwrócona twarzą do widowni mówi:

O mój umiłowany Boże! Nareszcie jestem u celu! Jakże długa i ciężka droga prowadziła mnie do furty klasztornej! Chociaż już dawno mój umiłowany Ojciec

wskazuje ręką na siedzącego przy stole Ojca

zezwolił na rozstanie, świat nie chciał oddać piętnastoletniej panienki Boskiemu Oblubieńcowi! Nie mówił i nie! Teraz mówi radośnie

Ale Jezu mój! Trudności już pokonane! Bóg chciał abym tu była. Więc przyjął dziś mnie do pałacu swych Oblubienic.

Znowu tuli krzyż do siebie

Witaj Krzyżu Chrystusa i ty upragniony Karmelu. Pójdę stąd już tylko drogą prowadzącą do nieba. Co ja mówię – nie pójdę, tylko ulecę do Boskiego Oblubieńca na skrzydłach mej miłości!

Odchodzi wolno i w zamyśleniu mówi:

A stamtąd – stamtąd będę rzucać róże – róże łask Jezusowych na biedną ludzkość.

Spacerując rozgląda się, patrzy w górę i mówi z zachwytem:

O! Jakże tu pięknie i cicho! Jaka radość i szczęście mnie spotkało!

Teraz podchodzą do Teresy od tyłu: z jednej strony Anioł, a z drugie zły duch  i spacerują za nią

Duch ciemności mówi kusząco

Nie szczęście tu znajdziesz, lecz cierpienie – cierpienie i łzy!

Anioł stoi tuż za Teresą w postawie osłaniającej Ją  i rozkazująco zwraca się do ducha ciemności

Idź precz duchu ciemności! Ona wie, że przez cierpienie i wyrzeczenie duch ludzki szybciej i pewniej kroczy do Boga!

Teresa w zamyśleniu siada przy stole z Ojcem i mówi:

Odtąd cierpienie z miłością złączone będzie treścią mojego ziemskiego życia! Dla mnie cierpieć – to żyć i kochać. Kochać Boga i ludzi dla Niego i tak dążyć do nieba!

A potem – rzucać róże na ziemię. Róże czerwone, białe, pąsowe. Rzucać je do stóp Dzieciątka Jezus – mego Oblubieńca, a On je zamieni na łaski nawrócenia – dla pogan;

Nadziei – dla zrozpaczonych; miłości – dla zbłąkanych i niewinności dla skalanych brudem grzechu.

Żegna się z Ojcem.

Zostaje sama przy stole czytając Pismo święte.

 

ŚPIEW:   

Przychodzisz do nas uśmiechnięta,

Z naręczem wonnych, świeżych róż.

Przychodzisz cicha, jasna święta,

W złotym rozbłysku niebnych zórz!

 

Miłowań cudny niesiesz dar,

Rozpala Cię miłości żar,   2x

O święta, o święta Tereso!

 

Na scenę wchodzi Paulina w habicie

Teresa z radością podbiega do Pauliny i mówi:

Moja Paulinko! Jaki Bóg jest dobry, że pozwala nam być razem w murach Karmelu! O jakże się cieszę!

Paulina poważna, kładzie ręce na ramionach Teresy i mówi:

Tereniu Kochana! To nasza ostatnia rozmowa w tym tonie rodzinnym. Od dnia dzisiejszego uczucia rodzinne należy złożyć w ofierze, a rozpalić w sercu uczucia miłości do tej wspólnoty, która teraz stała się twoja rodziną. Już nie będę dla ciebie Paulinką lecz Matką Agnieszką od Jezusa.

Teresa spuszcza głowę, a Paulina mówi:

Niech to będzie twój pierwszy krzyżyk posłany do nieba twemu Oblubieńcowi z murów Karmelu! A potem zapewne pójdą inne!

Paulina siada w głębokim zamyśleniu przy stole, a Teresa wychodzi przebrać się w habit.

ŚPIEW:   

Z ofiarą tu się złączysz

Krzyż będzie mocą twą.

Płatkami różanymi,

Obsypiesz wiele dusz               

      Ref. Tereso ukochana, Jezusa kwiecie Ty,

      Daj niechaj niebios Pana, kochamy tak, jak Ty.   2x

Z miłości do Jezusa

Przyjęłaś wszystko tu.

Oddałaś Mu swą wolę,

By pomóc „braciom swym”.

      Ref. Tereso ukochana, Jezusa kwiecie Ty,

      Daj niechaj niebios Pana, kochamy tak, jak Ty.   2x

Narrator Życie św. Teresy w Karmelu upływało pośród różnych doświadczeń

zarówno zewnętrznych, jak i wewnętrznych. Tak, o tym mówi sama święta.

Teresawchodzi w habicie. Trzyma w ręku ołówek i żółty zeszyt.

Siada z boku, ale tak, by było ją widać. Pisze, głośno czytając.

W zaciszu Karmelu „mały kwiatek” mojej duszy rozkwitał w cieniu krzyża; zraszany był łzami i Krwią Jezusa; Ten, którego królestwo nie jest z tego świata ukazał mi, że prawdziwa mądrość, to „chcieć być nieznanym i uważanym za nic – to szukanie radości we wzgardzie samego siebie. Ach! Tak, jak Jezus pragnęłam, by moja twarz była prawdziwie zakryta, aby na ziemi nikt mnie nie poznał. Chciałam cierpieć i być zapomnianą.

Uśmiechnięta i wpatrzona w krzyż – myśli

NarratorWkrótce po wstąpieniu do Karmelu św. Teresa od Dzieciątka Jezus

została przydzielona do pomocy siostrze Agnieszce od Jezusa to jest Paulinie, do pomocy w refektarzu. Ileż sposobności miała, aby uczynić sobie pewne zwierzenia duchowe, wymienić nieco dowodów przywiązania. Lecz Teresa wiedziała dla Kogo przyszła do Karmelu.

Teresa wstaje, podchodzi blisko widowni i mówi bardzo zdecydowanie

TeresaNie, nie po, by żyć razem z siostrami wstąpiłam do Karmelu, ale dlatego jedynie, aby odpowiedzieć na wezwanie Jezusa, dlatego

zwraca się w stronę siedzącej Pauliny

Dobrze wiesz droga Matko Agnieszko, że wielką pociechą było dla mnie mieć wspólne zajęcie z Tobą i móc z bliska podziwiać Twoje cnoty, ale zbliżenie to było mi powodem cierpienia. Nie mogłam już, jak kiedyś, mówić Ci swobodnie o wszystkim, trzeba było zachować regułę, która nie pozwalała otworzyć duszy przed Tobą; wszak byłam w Karmelu, a nie w domu rodzinnym, pod ojcowskim dachem.

Teresa wraca na miejsce, gdzie pisała,

a Paulina (Matka Agnieszka) wychodzi.

 

ŚPIEW:

Żyjąc na ziemi cierpiałaś wiele,

Słodka ofiaro miłości.

Dziś Anioł Boży u stóp twych ściele,

kwiat nieskończonej radości.

 

W walkach miłości byłaś wytrwałą.

Krzyż był twą siłą, obroną.

Dziś Bóg Twe skonie ozdobił chwałą.

Sam stał się Twoją koroną.

NarratorW Karmelu szybko zauważono dojrzałość duszy młodej zakonnicy, skoro powierzono jej nowicjat. W pracy z nowicjuszkami młoda „mistrzyni” wykazywała głębię ducha, wyrozumiałość i łagodność. Za cel stawia sobie formowanie głębokiej osobowości,

W której Bóg mógłby działać. Młoda „mistrzyni” doskonale wiedziała, że miłość jest darem z siebie wyrażającym się w dobrych uczynkach. Była przekonana, że postawa miłości decyduje o własnym i osobowym rozwoju człowieka, że to właśnie miłość tworzy wspólnotę osób i że jest najwyższą wartością prowadzącą do zjednoczenia z Bogiem.

Posłuchajmy jakie rady dawała swoim podopiecznym, formując ich sumienia.

 Na scenę wchodzą nowicjuszki z robótkami do haftowania. Siadają przy stole. Haftują rozmawiając między sobą.

Nowicjuszka IZniechęcona byłam widokiem swoich niedoskonałości, wtedy siostra Teresa od Dzieciątka Jezus powiedziała mi: „Przypominasz mi malutkie dziecko, które zaczyna wstawać o własnych siłach, ale jeszcze nie umie chodzić. Chcąc wejść na piętro do mamy, podnosi nóżkę, by wejść na pierwszy stopień. Daremny trud! Upada za każdym razem, nie może zrobić ani kroku. Zgódź się być małym dzieckiem; pełniąc wszystkie cnoty. Ty podnoś tylko stale nóżkę, aby wejść na pierwszy stopień świętości. Nie uda ci się wejść nawet na niego, ale Pan Bóg wymaga od ciebie tylko dobrej woli. Wkrótce zwyciężony twymi daremnymi wysiłkami, zejdzie sam, weźmie cię na ramiona i uniesie na zawsze do swego Królestwa”.

Nowicjuszka IIZapytałam siostrę Teresę, co to znaczy być małym?

„Być małym – powiedziała – to uznawać swoją nicość, to oczekiwać wszystkiego od Boga, jak małe dziecko oczekuje wszystkiego od swego ojca. Niczym się nie kłopotać ani nie gromadzić mienia”.

Nowicjuszka IIIPowiedziałam do niej kiedyś:

 Ty siostro Tereso jesteś doprawdy świętą ...

„Nie, nie jestem świętą – odpowiedziała – nie spełniałam nigdy czynów, jakich dokonywali święci: jestem maleńką duszyczką, którą Bóg napełnił łaskami
... W niebie zobaczysz, że mówię prawdę”. Ale byłaś zawsze wierną łaskom Bożym – prawda?

„Tak, od trzeciego roku życia nie odmówiłam niczego Panu Bogu. Ale nie mogę się tym przechwalać. Patrz, jak dzisiejszego wieczoru zachodzące słońce złoci wierzchołki drzew; podobnie moja dusza wydaje się wam cała błyszcząca i ozłocona, ponieważ jest wystawiona na promienie miłości. Gdyby Boskie Słońce nie przysłało Swego Ognia, natychmiast stałabym się ponurą i ciemną”.

Nowicjuszka IVwiecie o tym, że bardzo często płakałam.

Widząc mnie kiedyś płaczącą, siostra Teresa upomniała mnie, bym nie miała zwyczaju okazywać zaraz na zewnątrz moich trosk, ponieważ nic tak nie zasępia życia Zgromadzenia, jak nierówność usposobienia.

To prawda – odpowiedziałam. Odtąd płakać będę tylko wobec Pana Boga.

Odpowiedziała mi żywo:

„Płakać wobec Boga! Nie rób tego! Więcej niż wobec ludzie powinnaś ukrywać swój smutek. Ten Dobry Mistrz ma tylko nasze klasztory, by rozweselić swe Serce; On przychodzi do nas, by odpocząć, by zapomnieć o bezustannych skargach swych przyjaciół ze świata, bo na ziemi, najczęściej zamiast uznawać wartość Krzyża, tylko się skarżą i płaczą, a ty miałabyś czynić, jak ogół śmiertelników? ... Po prostu, nie byłby to dowód bezinteresownej miłości. To my mamy pocieszać Jezusa, a nie Jezus nas”.

Narrator W ciszy zakonnego życia młoda Karmelitanka, formując młode dusze
i serca, wciąż poszukiwała pełni swego powołania. Pewnego dnia wyznała:

Teresa – wstaje i zwracając się do widowni mówi:

Zrozumiałam, że Miłość zamyka w sobie wszystkie powołania, że miłość jest wszystkim, obejmuje wszystkie czasy i wszystkie miejsca ... jednym słowem – jest wieczna!

Zatem, uniesiona szałem radości, zawołałam: O Jezu, Miłości moja ... nareszcie znalazłam moje powołanie. MOIM POWOŁANIEM JEST MIŁOŚĆ! ... Tak znalazłam swoje miejsce w Kościele, a to miejsce mój Boże, Ty sam mi ofiarowałeś ... W Sercu Kościoła, mojej Matki będę Miłością ... .

W ten sposób będę wszystkim i moje marzenie zostanie spełnione!!!

Teresa siada razem z nowicjuszkami

 

Na tle cichej melodii następuje recytacja wiersza św. Teresy od Dzieciątka Jezus pt. „ŻYĆ MIŁOŚCIĄ”

 

„ŻYĆ MIŁOŚCIĄ”

W wieczór miłości, już bez przypowieści

Rzekł Jezus uczniom: „Ten kto mnie miłuje

 i wszystko, co się w mej nauce mieści,

ochotnym sercem chować usiłuje,

Ten o od Ojca umiłowan będzie.

Ojciec wraz z Synem u niego zagości

I już na ziemi odpoczywać będzie

w wiecznej miłości”

Więc żyć miłością – to posiadać Ciebie,

O Jezu – Ojca  Słowo wiekuiste,

I w Twej miłości zgubić całą siebie

I wchłaniać Ducha płomienie ogniste,

Bo kiedy Ciebie o Jezu miłuję,

Wtedy i Ojciec cały mi się daje,

Trójca Najświętsza w mej duszy się staje

Więźniem miłości.

Ach żyć miłością – to dawać bez miary,

Bo kto miłuje, w liczbach się nie gubi,

I nic za swoje  nie żąda ofiary

Wiedząc, że miłość rachować nie lubi.

Lekko biec mogę, bo wszystko oddałam

Sercu Bożemu, co tryska słodkością

Jeden skarb tylko zatrzymałam

Żyję Miłością!

 

Wszystkie aktorki wychodzą na scenę i wspólnie śpiewają

 

ŚPIEW:   

 

      Ref. Tereso ukochana, Jezusa kwiecie Ty,

      Daj niechaj niebios Pana, kochamy tak, jak Ty.   2x

 

Miłością dla Kościoła,

Ty chciałaś zawsze być.

Wskazałaś „małą drogę”,

By nią do Boga iść.

      Ref. Tereso ukochana, Jezusa kwiecie Ty,

      Daj niechaj niebios Pana, kochamy tak, jak Ty.   2x

 

Przyrzekłaś, że nas z nieba,

Obsypiesz deszczem róż;

Gdy łask nam tak potrzeba,

Nie zwlekaj dłużej już.

      Ref. Tereso ukochana, Jezusa kwiecie Ty,

      Daj niechaj niebios Pana, kochamy tak, jak Ty.   2x

 

 


Inscenizacja przygotowana przez uczennice i uczniów z Liceum Ekonomicznego przy Zespole Szkół Zawodowych nr 2 w Siedlcach, pod kierunkiem s. Teresy Nowotka.

NA SETNĄ ROCZNICĘ ŚMIERCI ŚWIĘTEJ TERESY

Powrót

Święta

Niedziela, XX Tydzień zwykły Rok A, I Dwudziesta Nie

Liturgia słowa

Czytania:

  • Ewangelia:

Galeria

Wyszukiwanie